تقویم و مناسبتها
عاشورای حسینی  10 محرم
کاروان امام حسین(ع) در یک طرف و سپاه هزار نفری حر بن یزید ریاحی در طرف دیگر، همچنان به راه خود پیش می‌رفتند تا به منزل گاه "بیضا" رسیدند.در این منزل گاه امام(ع) بار دیگر خطبه‌ای را برای اتمام حجت که معروف به خطبه "غرائی" است، خواندند.
در بخشی از خطبه این گونه آمده است: کسی که سلطان ستمگری را ببیند که حلال خدا را حرام می‌کند و عهد شکنی و مخالف سنت رسول خدا (ص) است و کارش فسق و فساد و تجاوز می‌باشد، اگر با زیان و عمل به مبارزه با او برنخیزید، بر خداوند سزاواراست آنها را وارد جایگاه همان ستمگر، یعنی جهنم نماید...(مقتل‌الحسین مقرم، ص ‪۲۱۶‬)
گفته شده که در همین محل نامه ابن زیاد! به حر رسید. عبید اله در این نامه از حر خواسته بود که به محض رسیدن نامه، حسین (ع) و یارانش را در یک بیابان بی‌آب بازداشت کند.پس از این است که امام (ع) و یارانش به سرزمینی به نام نینوا رسیدند.
زهیربن قین پیشنهاد کرد که در نزدیک شط فرات قریه‌ای وجود دارد که محل مناسبی برای سنگر گرفتن است ، کاروان مستقر شود. امام (ع) نام این قریه را پرسید ، عرض کردند، نام این محل " عقر" (‪ (Agar‬است.
امام (ع) فرمود : پناه می‌برم به خدا از "عقر" . آنگاه رو کرد به سمت سپاه حر و خطاب به حر فرمود: مانع نشو ما از این بیابان به این نزدیکی (کنار فرات) حرکت کنیم، اما حر مانع شد و کاروان امام (ع) ناچار مسیر خود را تغییر داد تا این که در محلی گفته شده که اسب امام (ع) از حرکت باز ایستاد.
زهیر عرض کرد: این سرزمین "طف" (‪ (Taf‬نام دارد. امام (ع) فرمود نام دیگری هم دارد؟ و عرض کرد بلی یابن رسول الله . نام این سرزمین "کربلا" است.
امام (ع) فرمود: خدایا پناه می‌برم به تو از کرب و بلا ( اندوه و رنج) پس فرمود: "ها هنا مناخ رکابنا و محط رحالنا و مقتل رجالنا و مسفک دمائنا ...، (همین جا محل بارها و مکان اقامت ما و کشتارگاه مردان ماو محل ریختن خون ما و جایگاه قبرهای ما است و جدم رسول خدا (ص) این چنین به من خبر داد. (بحار ج ‪ ، ۴۴‬ص ‪( ۸۳‬
این روز مطابق بسیاری از روایات و اسناد معتبر دیگر روز دوم ماه محرم الحرام سال ‪ ۶۱‬هجری برابر با یکم شهریور سال ‪ ۶۰‬شمسی و ‪ ۲۰‬آگوست سال ‪۶۸۱‬ میلادی بود.گفته شده است که پس از استقرار کاروان امام حسین (ع) در کربلا، ابن زیاد نامه‌ای به امام (ع) به این مضمون نوشت: "... به من خبر دادند که تو به کربلا آمده‌ای و یزید بن معاویه برای من نوشته است که بر بستر خود بروم و آرام نگیرم و غذای سیر نخورم تا تو را به خدای لطیف برسانم، یا آنکه به حکم من و یزید درآیی، والسلام".
وقتی نامه به دست امام (ع) رسید و آن را خواند، آن را دور انداخت و به نامه رسان فرمود: نامه ابن زیاد جواب ندارد. (کشف‌الغمه، ج ‪ ،۲‬ص ‪(۲۵۵‬ ابن زیاد از این موضوع آگاه شد و همان وقت سپاه " عمر سعد ابی‌الوقاص" با چهار هزار نفر به سمت کربلا روانه ساخت.عبیداله به ابن سعد نوشت: به حسین (ع) و یارانش سخت بگیر و آب را از آنها منع کن !
روز هفتم محرم به دستور عمر سعد آب بر حسین (ع) و یاران و خاندان پیامبر (ص) بستند و بدین وسیله اهل بیت امام حسین (ع) از این روز به بعد  در تشنگی بسر بردند. و در ظهر عاشورا بود که صدای سم اسبان لشکر شقاوت به هوا برخاست و از تاختن آنان دل‌ها به لرزه افتاد، نوای زنگ‌های شتران کاروان اباعبدالله‌الحسین (ع) حزن واندوه را بر قلب‌ها و چهره‌های ماتم زده دوستداران اهل بیت (ع) ‌نشاند، رود پرآب فرات که آبش را بر فرزندان و یاران حسین (ع) بستند، از دل کویر می‌گذرد و نگهبانان سپاه دشمن مراقب هستند تا قطره‌ای از آب، لب‌های خشکیده طفلان بی‌گناه سالار شهیدان را تر نکند. سرهای بریده ‪ ۷۲‬تن از یاران امام بر سر نیزه‌ها است ، زینب (س) و کودکان گریان و یاران با وفای امام در غل و زنجیر باپای برهنه برزمین داغ کربلا به دنبال هم حرکت می‌کنند.
کلیه حقوق متعلق به مرکز آموزشی و فرهنگی سما واحد دماوند می باشد     طراحی وب سایت : ARIARASANEDAMAVAND