تقویم و مناسبتها
روز پیوند اولیا و مربیان  24 مهر
بیست و چهارم  مهر، روز پیوند اولیا و مربیان است. در هفته پیوند که از این روز آغاز می شود به دعوت مدیر مدرسه، اولیای دانش آموزان، در جلسه ای گرد هم می آیند. مدیر گزارشی از فعالیت های سال گذشته خود و همکارانش را به اولیا ارائه می دهد و مشکلات مدرسه را با آنها در میان می گذارد و در پایان تعدادی از اولیا برای عضویت در انجمن داوطلب می شوند. پس از رای گیری نمایندگان اولیا در انجمن تعیین می شوند. انجمن اولیا و مربیان یکی از قدیمی ترین نهادهای مدنی است. آغاز همکاری خانه و مدرسه در قالب انجمن به سال ۱۳۲۶ شمسی برمی گردد. در آن سال شورای عالی فرهنگ، تشکیل این انجمن ها را در همه آموزشگاه ها و شرح وظایف آنها را تصویب کرد. در سال ۱۳۴۶ شمسی، انجمن اولیا و مربیان ایران تاسیس شد و به ثبت رسید. در مرامنامه انجمن آمده است: انجمن ملی اولیا و مربیان ایران سازمانی است غیرانتفاعی و غیردولتی، این موسسه با همکاری و پشتیبانی کسانی که به تربیت عمومی نونهالان و نوجوانان علاقه دارند تشکیل می شوند و هدف های معین و مشخصی را بر محور سیاست های کلی آموزش و پرورش کشور و با معیارهای فدراسیون بین المللی اولیا و مربیان برای نیل به هدف های خود تعقیب می کند. انجمن ملی اولیا و مربیان ایران سازمانی است که در آن تعصب مذهبی، طبقاتی، نژادی و یا سیاسی راه ندارد و صرفاً به جنبه تربیتی همگانی متوجه است. همچنین آرمان انجمن بهسازی روابط اجتماعی در سطح کشور و جهان از طریق تربیت نسل جوان به وسیله کسانی است که تمام یا قسمتی از وقت، نیرو و کوشش خود را وقف تامین آینده اجتماع و جهانی می کنند که ما در آن زندگی می کنیم... در انجمن اولیا و مربیان مدرسه، علاوه بر نمایندگان اولیا، مدیرمدرسه، یکی از معاونان، مربی پرورشی، نماینده معلمان مدرسه نیز عضویت دارند و نماینده شورای دانش آموزی نیز برحسب ضرورت می تواند در جلسات انجمن شرکت کند. انجمن برای بالا بردن آگاهی خانواده ها و تقویت مشارکت آنها، کلاس های آموزش خانواده را در طول سال تحصیلی برگزار می کند. تصمیم گیری در مورد کلاس های تقویتی و فوق برنامه با انجمن است. گردش مالی مدرسه و مسائلی مانند تعمیرات، تهیه تجهیزات زیر نظر انجمن است.آنچه که در آموزش و پرورش به نام مدرسه محوری خوانده می شود، چیزی نیست جز تفویض اختیارات گسترده برای اداره مدرسه به انجمن اولیا و مربیان. کاهش تصدی گری دولت و سپردن کار مردم به مردم از طریق تقویت انجمن میسر است. انجمن های اولیا و مربیان در صورتی که با همدیگر ارتباط افقی داشته باشند، می توانند تبدیل به بزرگترین نهاد مدنی جامعه شوند. بیش از ۱۳۰ هزار مدرسه در سراسر کشور وجود دارد و هر مدرسه یک انجمن دارد. اگر تعداد اعضای هر انجمن را به طور متوسط ۵ نفر فرض کنیم و حداقل در یکصد هزار مدرسه این انجمن ها شکل گیرند این نهادی است با ۵۰۰ هزار عضو فعال که برگزیده ۱۶ میلیون خانواده ایرانی هستند. اما بر سر راه تقویت و گسترش انجمن ها موانعی وجود دارد. اولین مانع سیستم متمرکز و پلکانی آموزش و پرورش است، که براساس دستورالعمل ها و بخشنامه های اداری و از بالا اداره می شود. هر چند در سال های اخیر از طریق تفویض اختیارات به سازمان های آموزش و پرورش و مناطق گام هایی در جهت تمرکززدایی برداشته شده است، و بحث مدرسه محوری به عنوان یک نگرش از سوی مدیران آموزش و پرورش مطرح شده است. اما تا رسیدن به نقطه مطلوب فاصله درازی وجود دارد. انجمن ها، نهادهای دنباله ور هستند و معمولاً نقش آنها تایید تصمیماتی است که از سوی مدیر به عنوان نماینده بوروکراسی قدرتمند اداری اتخاذ می شود. سیستم اداری میل به تمرکز و سلسله مراتب دارد و نهادهایی مانند انجمن اولیا و مربیان، شورای معلمان و شورای دانش آموزی را از محتوا تهی می کند و صرفاً پوسته تشریفاتی و نمایشی آنها را حفظ می کند. مانع دیگر گستردگی این تلقی در جامعه است که گویا وظیفه انجمن فقط جمع آوری کمک های مالی اولیا برای جبران کمبودهای مدرسه است و در واقع به چشم یک موسسه خیریه به آن نگاه می کنند.
عملکرد نامناسب اکثریت مدیران مدارس و ضعف بینشی مسئولان اداری در مورد نقش نهادهای مدنی به گستردگی این تلقی دامن می زند. به همین دلیل بسیاری از اولیا با اکراه در جلسات انجمن شرکت می کنند و نسبت به فعالیت های انجمن پیشداوری منفی دارند. مانع دیگر مشکلات معیشتی اکثر خانواده ها و فقر گسترده در جامعه است. اگر فقر فرهنگی و ضعف جامعه مدنی را نیز به این عامل اضافه کنیم، به این نتیجه می رسیم که مشکلات اداری، تنها عامل ضعف این نهاد نیست.به گفته کارشناسان میانگین سواد در گروه سنی ۱۵ تا ۴۰ ساله که نیروی فعال جامعه را تشکیل می دهند، ۵/۵ سال است. ۵/۳ میلیون نفر بیسواد مطلق در جامعه داریم. مردم نسبت به فعالیت های سازمان یافته جمعی بدبین و بی میل هستند. به همین دلیل نقش انجمن ها در مناطق مختلف، برحسب موقعیت اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خانواده ها متفاوت است. در مناطق مرفه نشین شهرهای بزرگ، انجمن های اولیا و مربیان فعال ترند. اما در مناطق حاشیه ای و جنوبی تهران، تعداد کمی از خانواده ها در جلسات انجمن شرکت می کنند. اکثر شرکت کنندگان، مادران بیسواد و کم سوادی هستند، که درک ضعیفی از مفهوم مشارکت دارند و هراسان و ترس زده تملق مدیر را می گویند که شاید از روی دلسوزی مبلغ کمتری به عنوان کمک به مدرسه از آنها بگیرد! رشد انجمن های اولیا و مربیان تابعی است از رشد جامعه مدنی و به نوبه خود بر آن تاثیر می گذارد. طرح هایی مانند خودگردانی مدارس و واگذاری مدیریت مدارس قیمت تمام شده و تقویت مشارکت های مردمی، بدون نهادسازی و تقویت نهادهای موجود از قبیل انجمن اولیا و مربیان و شورای معلمان، امکانپذیر نیست. به تجربه ثابت شده است که در غیاب این نهادها، سیستم اداری توانایی و ظرفیت اجرای طرح های اصلاحی را ندارد.

کلیه حقوق متعلق به مرکز آموزشی و فرهنگی سما واحد دماوند می باشد     طراحی وب سایت : ARIARASANEDAMAVAND